مستند خاور خانم

«خاور خانم» به تهیه کنندگی کاوه حدادی روز یکشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۱  از شبکه مستند به روی آنتن رفت. این مستند درباره زنی است که خانه خود در ارتفاعات شمال ایران( سرولات چابکسر) را تبدیل به یک رستوران می‌کند و از این راه با ایجاد کارآفرینی یک تحول اجتماعی و اقتصادی در منطقه کوچک زندگی‌اش به وجود می‌آورد.  اگر شما موفق به تماشای این مستند نشدید ، هم اکنون می توانید این مستند را از سایت چابکسر شهر من مشاهد نمایید.

نمایش این مستند در سایت youtube

سرولات منطقه‌ای زیبا و سرسبز میان مرز استان گیلان و مازندران است. جایی که هفت سال پیش خاور جوربنیان خانه زیبایی را با چشم انداز جنگل و دریا خرید و حالا بعد از گذشت این سال‌ها همه مسافرانی که اهل گل و گشت در خطه سبز شمال‌اند او را با نام رستوران خاور خانم می‌شناسند. روزهای تعطیل مثل ایام نوروز مردم برای خوردن غذاهای محلی او که سنتی پخت می‌شود صف می‌کشند با اینکه راه رسیدن به خانه او تا حدی صعب العبور است اما مردم ساعت‌ها در صف می‌مانند تا دستپخت او را امتحان کنند.
خاور خانم به همراه خواهر زاده‌اش که دختر جوانی است رستوران را اداره می‌کند با آنکه همیشه همسرش به او کمک می‌کند اما در ایام تعطیل همه پسران و دختران جوان فامیل را برای کمک جمع می‌کند.
او در محوطه آشپزخانه‌اش روبه روی چراغ‌های کوتاه خوراک پزی می‌نشیند ومثل زنان محلی غذا می‌پزد.
خودش می‌گوید همه دست پختش را دوست دارند. این را زمانی فهمید که یکی از اتاق‌های خانه‌اش را به مسافران اجاره می‌داد بعضی از مسافران از او خواستند تا برایشان غذای محلی بپزد و وقتی او این درخواست را پذیرفت خانه‌اش معروف شد. بسیاری از مسافران، خانه او را به خاطر دستپختش اجاره می‌کردند و پول خوبی هم برای غذا می‌دادند. حدود دو سال این کار ار ادامه داد و همین باعث شد ایده تاسیس یک رستوران سنتی به ذهنش خطور کند.
۱۷ سال پیش که ازدواج کرد به قزوین رفت و سال‌ها به عنوان منشی یک پزشک مشغول به کار بود. او و همسرش وقتی این خانه را که حالا به رستوران خاور خانم معروف است خریدند متوجه حضور زیاد مسافران در منطقه شدند و آشپزی خوب او باعث شهرتش در تهران شد. با شادی از معروفیتش بین تهرانی‌ها می‌گوید: «در تهران همه مرا می‌شناسند و برای صرف غذا حتما به اینجا سر می‌زنند.» با آنکه چهار سال است که خانه‌اش را به رستوران تبدیل کرده هیچ تغییری در شیوه پخت و پز یا دکوراسیون رستوران انجام نداده مثلا میز و صندلی‌های این رستوران پلاستیکی است و در گوشه‌ای از ایوان که محبوب مشتری هاست فرش پهن شده تا هر کس خواست غذایش را روی زمین صرف کند.
او چهار سال پیش اتاق پایین خانه و ایوان را بزرگ‌تر کرد و آن را به رستوران اختصاص داد. روزهای تعطیل که رستوران شلوغ می‌شود از ۱۲ ظهر تا ۱۷ عصر غذا می‌فروشد. او تاکید می‌کند: «غذا‌ها از مواد غذایی سالم و بهداشتی تهیه می‌شوند و این رمز محبوبیت اوست البته بیشتر رستوران‌های اطراف تا ساعت سه عصر غذا سرو می‌کنند ولی او تا پنج بعدازظهر هم برای مسافران گرسنه غذا دارد؛ هرچند با گذشت زمان تنوع غذا‌ها کمتر می‌شود آن هم به علت وسواس درباره تازگی مواد غذایی است اما همین مساله به موفقیت او کمک کرده است.»
می‌گوید چون زن است و نام رستوران هم نام خود اوست هر کسی به خود اجازه نمی‌دهد وارد این رستوران شود بنابراین رستوران محل امنی برای خانواده‌ها و مسافران است. تنها رقیب او در منطقه یکی از اقوام همسرش است که رستورانی به نام عباس آقا را اداره می‌کند اما ارتباط آن‌ها به خاطر شباهت شغلشان بد نیست و هر کس کار خود را انجام می‌دهد.
می‌گوید هیچ‌گاه به فکر تبلیغات نبوده و تنها یکبار دوستانش کارتی را برایش چاپ کردند اما بعضی از مسافران می‌گویند از رستوران او در بسیاری از سایت‌های اینترنتی تعریف و تمجید شده است.
می‌گوید آشپزی در او ارثی است چرا که مادرش هم آشپز خوبی بوده و در روستایشان برای مراسم عزاداری و عروسی غذا می‌پخته و از کودکی آشپزی را یاد گرفته است. همسرش به خاطر استعدادو موفقیتش به او افتخار می‌کند و هرگز مانع کار او نشده است.
شیوه سرو غذا در این رستوران متفاوت است پلو به شکل دیگی سرو می‌شود و اعضای یک خانواده از یک دیس پلو می‌کشند انگار در خانه خود هستند یا در خانه آشنایی میهمان‌اند. بسیاری از مشتری‌ها این شیوه را می‌پسندند و آن را وجه تمایز رستورانی با مدیریت یک زن با دیگر رستوران‌ها عنوان می‌کنند.
خاور خانم معتقد است لازم است در رستوران سنتی از وسایل طبخ سنتی استفاده شود به همین دلیل هنوز روی چراغ‌های خوراک پزی سنتی غذا می‌پزد.
دوست دارد رستوران را کمی بزرگ‌تر کند تعداد زیاد مشتری‌ها به این کار تشویقش می‌کند. او در روزهای تعطیل بین ۱۸۰ تا ۲۴۰ مشتری دارد و فقط برای نهار می‌ه‌مان می‌پذیرد. البته در روزهای عادی رستوران هم ناهار دارد و هم شام چرا که تعداد مشتری هم به ۱۵ تا ۴۵ نفر کاهش پیدا می‌کند. می‌گوید: کارگر‌هایش در روزهای تعطیل خسته می‌شوند اگر در دو نوبت غذا پخته شود. بیشتر مشتری‌های او مسافر هستند مسافران تهرانی. اومشتری‌های محلی را قبول نمی‌کند: «دوست ندارم اینجا پاتوق جوانان محلی شود فقط گاهی ارگان‌های دولتی اینجا مراسم و جلساتشان را برگزار می‌کنند. مثلا چند روز پیش بخشدار منطقه، مه‌مان فیلیپینی خود را اینجا آورده بود.»
غذا‌ها در رستوران او خیلی گران نیست. گران‌ترین غذا ماهی سفید بزرگی است که با یک دیس برنج و نوشابه یا دوغ و زیتون و سیر ترشی و… حدود شش هزار و ۵۰۰ تومان می‌شود. ارزان‌ترین غذای رستوران نیز میرزاقاسمی است که با سرویس و مختلفات سه هزار و ۵۰۰ تومان است.
او در ایام نوروز روزی ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار تومان در آمد داشته البته در روزهای عادی این رقم کمتر می‌شود هر چند خاور خانم از آن راضی است چرا که مخارج خود و همسرش را تامین می‌کند.
آرزویش گسترش رستوران است، می‌خواهد کمی بالکن را بزرگ‌تر کند و میز و صندلی‌ها را تغییر دهد به قول خودش رستوران کمی مدرن‌تر شود. هر چند الان بیشتر مشتری‌های او شیفته فضای ساده و خودمانی این رستوران‌اند انگار به خانه یکی از اقوامشان دعوت شده‌اند و می‌توانند هر غذایی دوست دارند بخورند.

منبع : سرمایه

 

 

Tags: , , , ,

۲ پاسخ to “مستند خاور خانم”

  1. mehdi Daneshzadeh می‌گه:

    Ba arz salam;
    Pas az tashakr az film khili ziba . lotfan shomareh tamas ba resturane khavar khanoom ra dar site zkr konned. Man kheili alagheh mand hastam ke ba khanevadeh be resturane ishan beram amma telephone va address resturan ishan zekr nashodeh. lotfan address va telephone resturane khavar khanoom ra be email address zir ersal farmaeed…. ba tashakor faravan…. Mehdi Daneshzadeh
    mdaneshz@inbox.com

بدون پاسخ